KAKO SU SRBI POSTALI HRVATI: Ovaj čovek ima ultimativni dokaz masovnog pokatoličavanja Srba!
Kako su Srbi katolici postali Hrvati?, Foto: Profimedia

istorijska tema

KAKO SU SRBI POSTALI HRVATI: Ovaj čovek ima ultimativni dokaz masovnog pokatoličavanja Srba!

Temu je obradio u svojoj novoj knjizi „Balkanski gambit Vatikana“, a bavio se pokatoličavanjem Srba

Objavljeno: 15.03.2019. 18:04h
  • 181

Vladimir Umeljić  je govorio o temi  kako su Srbi postali Hrvati.

Temu je obradio u svojoj novoj knjizi „Balkanski gambit Vatikana“, a bavio se  pokatoličavanjem Srba. 

Ogroman broj današnjih Hrvata su potomci pokatoličenih Srba. Srbin katolik odriče sve srpsko, pošto je pravoslavno, i ne zna za srpsku otadžbinu i srpsku prošlost. Kod njega postoji samo uža provnicijalna domovina; on sebe naziva Bosancem, Hercegovcem, Dalmatincem, Slavoncem, prema oblasti gde se rodio. On svoj jezik ne zove srpskim, nego bosanskim, dalmatinskim, slavonskim, itd. Ako on želi uopštiti pojam o tom jeziku, naziva ga naškim jezikom. No koji je to „naški“ jezik, on to ne ume da kaže. On zato ne zna da taj jezik nazove svojim pravim imenom, jer on sam nema opštu otadžbinu, opšte narodno ime. Van svoje uže oblasti u njega je samo jedna otadžbina: Rimokatolička crkva“. Zato je Vatikanu kasnije bilo tako lako da od Srba katolika načini Hrvate. Najcrnji ustaški zločinci iz Drugog svetskog rata (od Pavelića, preko Artukovića, do Luburića) bili su potomci pokatoličenih Srba, pretvorenih u Hrvate.

Ovo  su neke od činjenica koje Vladimir ističe u intrevjuu za Pečat.

ILIRI KOJI SU SRBI

Poštovani gospodine Umeljiću, Vaša nova knjiga, „Balkanski gambit Vatikana“, bavi se upravo ovom bitnom istorijskom temom – kako su Srbi katolici postali Hrvati. Koje su Vaše osnovne teze?

Naučno obrazloženje ove studije proističe iz analize verifikovanih, primarnih istorijskih izvora, koji su predstavljeni, i bazira se na njihovom svedočanstvu, da se samo u periodu između 1846. i 1941. srpsko stanovništvo zapadno od Drine, sa dovoljnim stepenom matematičke verovatnoće, smanjilo za približno 2.000.000 ljudi a hrvatsko povećalo za približno isti broj.

U prvoj liniji ova koincidencija probija svaki statistički okvir i vodi ad absurdum svaki iole normalni odnos nataliteta i mortaliteta u okviru ove dve populacije, a ni istorija nije ostavila nikakve pokazatelje o enormnim emigracijama (kuda bi trebalo da su između 1846-1941. otišli oni, u 1846. godini daleko mnogobrojniji Srbi?) i još neverovatnijim imigracijama (odakle bi trebalo da je zapravo došla tolika masa Hrvata i od 1846-1941. tako značajno pojačala svoju ubedljivo malobrojniju populaciju, u 1846. godini po mogućstvu oko 3,5 puta manju od srpske i to bez kasnije pridošle – prvo okupirane i potom anektirane – Bosne i Hercegovine a posle toga oko 4 puta manju?).

Međusobna veza, jedna vrsta „povratne sprege“ između ovih brojki je neprevidiva, radilo se dakle o jednom jedinom, jedinstvenom procesu.

Nije naravno teško zaključiti, da je – nezavisno od bioloških faktora – došlo do masovnog, vrlo specifičnog i samo jednosmernog prelivanja jedne populacije u drugu, sledeći, metaforički rečeno, do određenog trenutka principu „spojenih sudova“ (do izjednačenja ukupnog broja Hrvata i Srba) a potom principu „strme ravni“ (u dalju hrvatsku korist).

Detaljna etnografska karta Austrijske carevine iz 1846. broji ukupno 813.300 Hrvata i 2.624.000 Srba na svojoj državnoj teritoriji, kao i 5.183.000 „Italijana i romanizovanih Srba“, koji naseljavaju – pored severnog dela današnje Italije, tada u sastavu habzburške države – čitavu obalu Istre i Dalmaciju, gde Hrvata inače uopšte nema. Čak i Slovenci su tada sa 1.167.300 ljudi bili znatno brojniji od svojih istočnih hrvatskih suseda.

Karta dalje jasno razlikuje između Hrvatske, Slavonije i Dalmacije, što se odražavalo i u zvaničnoj tituli austrijskog cara Franca Jozefa I. u odnosu na ove habzburške pokrajine (kralj Dalmacije, Hrvatske i Slavonije) a hrvatska staništa su grupisana oko Zagreba, ograničena između Varaždina na severu i Gospića na jugu, slovenačkih oblasti na zapadu i Slavonije na istoku. I u Slavoniji su, inače, Srbi 1790. bili većina, tako da je tu na pr. bila osnovana Kraljevina Slavonija (1745.), koja je 1849-1868. bila apsolutno nezavisna od Ugarske i Hrvatske

Zaključno, kako Hrvati tako i Slovenci su tu klasifikovani kao podgrupa Iliro-Srba. To je inače sasvim odgovaralo stavu nemačke nauke u 18. i 19. veku (Bartenštajn, fon Taube, J. Šniker, itd.), koja je „pojam ilirstva vezivala za srpski narod (…) pisalo se o mnogobrojnom ilirskom „rascijanskom“ srpskom narodu rasejanom po čitavom Balkanu“ a samo usput su se pominjali „Hrvati, unijati (što po prirodi stvari znači da su dotični pounijaćeni pravoslavci, koji se već računaju kao pohrvaćeni) i neunijati.“

Istovremeno se da konstatovati da je s druge strane tadašnjeg razgraničenja Balkanskog poluostrva, u Bosni i Hercegovini kao delu Osmanskog carstva, broj Hrvata bio po svemu sudeći neznatan, zanemarljiv dok ubedljivu većinu stanovništva čine Srbi. Kao „Turska Hrvatska“ („Türkisch Croatien“) označava se na ovoj drugoj etnografskoj karti Austrijskog carstva iz 1847., naime, omanji severozapadni granični prostor BiH i to samo na potezu Kamenica-Ostrovica-Stari Majdan-Jajce, mada i tu etnografska struktura govori o apsolutnoj srpskoj većini.

KAKO SU SRBI POKATOLIČENI?

Zar nije bilo Hrvata u Bosni i Hercegovini?

O izvesnom hrvatskom prisustvu na pr. u Travniku, Livnu, Gornjem Vakufu, itd. mogao bi teoretski da govori – teoretski, jer su katolici bili i Slovenci, Mađari, Italijani, itd. – podatak da je „tu bilo katolika“, bez nacionalnog tj. etničkog predznaka dotičnih.

Ovde se nudi i stavlja na diskusiju sledeći model razmišljanja: Po ovim austrijskim podacima se, dakle, u habzburškoj carevini 1846. nalazilo 2.624.000 nesumnjivih Srba i ako (vrlo minimalistički) pođemo od toga da se u okviru populacije od 5.183.000 „Italijana i romanizovanih Srba“ nalazilo samo na pr. oko 10% pokatoličenih Srba i tome dodamo neospornu srpsku većinu u tada osmanskoj Bosni i Hercegovini, onda se sa dovoljnom verovatnoćom može poći od toga da je tadašnji odnos brojčanog sastava Hrvata i Srba zapadno od Drine mogao iznositi (oko +/-) 850.000 prema (oko +/-) 4.000.000. Način realizacije cilja (odlučujuće promene prvobitne demografske slike), znači, vodio je od radikalne promene konfesionalne do dijametralne promene nacionalne strukture i sprovodio se kontinuiranim pokatoličavanjem i hrvatizacijom (= asimilacijom) Srba. Ultimativni dokaz masovnog pokatoličavanja Srba zapadno od Drine je, inače, lako dostupan, traži se i nalazi u fundusu najkompetentnijeg svedoka istorije u ovom slučaju, u arhivu vatikanske Kongregacije za propagandu vere (Congregazione de Propaganda Fide), jer to nije nikada bila nekakva tajna, već zvanična i otvorena politika Vatikana. Kako je, međutim, dolazilo do sledstvene hrvatizacije?

Taj proces „iščezavanja“ Srba zapadno od Drine (i šire), kao što se u daljem izlaganju isto tako pokazalo, kontinuirano se nastavio i posle svetskih ratova, prvo u kratkovečnoj Kraljevini SHS, potom u Kraljevini Jugoslaviji, kao i u Titovoj komunističkoj državi, od kojih nijedna nije bila otvoreno papofilna, naprotiv.

OD SREDNjEG VEKA NAOVAMO

Kako je izgledalo pokatoličavanje Srba?

U mojoj studiji je taj proces podrobno tematizovan i obrađen u Slavoniji, Dalmaciji, Bosni i Hercegovini, Dubrovniku i Hrvatskoj od Velike šizme pa do današnjeg dana. Pokatoličavanje se vršilo agresivnim „misionarenjem“ a najefikasnija metoda je bila prevesti vladara u rimokatoličku konfesiju jer se potom smatralo da su i svi njegovi podanici automatski konvertirali, od bana Bosne Stefana II Kotromanića (1314-1353.), preko Tvrtka I pa do Stefana Vukčića Kosače. Njih hrvatska istoriografija odmah posle pokatoličavanja proglašava Hrvatima. To bi svakako bilo isto toliko naučno tačno, kao kad bi Mađari proglasili Kosačinog sina vojvodu Vojislava Hercegovića Mađarom, jer se krajem XV veka pod pritiskom Turaka preselio u (tada mađarsku) Slavoniju i još 1514. bio zabeležen kao zaštitnik srpsko-pravoslavne crkve Svete Bogorodice kod sela Glogovnica ispod Kalnika ili pak kad bi Turci proglasili jednog drugog Kosačinog sina Stefana Hercegovića „čistokrvnim“ Turčinom, jer je prešao u islam, time označio početak masovne islamizacije srpskog življa u Bosni i Hercegovini i ušao u istoriju kao veliki vezir i veliki admiral Osmanske imperije, pod imenom Hersekoglu Ahmed-paša (srpski: Ahmed Hercegović). Ili kad bi pak Srbi proglasili vizantijskog cara Konstantina Velikog Srbinom, jer je on eto bio rođen u (današnjem) Nišu, odnosno Hrvati Marka Pola svojim sunarodnikom, jer je isti poticao sa (tada italijanskog, danas hrvatskog) ostrva Korčule, odnosno kad bi bilo ko proglasio Mojsija Egipćaninom, jer je bio rođen u egipatskoj metropoli Tebe (danas Luksor).

Šta se dešavalo kasnije? Kojim pravcem se išlo na konverziju pravoslavnih u rimokatolike?

Glavni vremenski period, koji se međutim ovde analizira, počinje od 1846.Istorijska situacija u ovom vremenskom periodu (do Prvog svetskog rata), znači kvalitativni i kvantitativni odnos snaga između politički dominantnih, državno organizovanih Austrijanaca i Mađara s jedne i njima (u različitoj meri) potčinjenih Hrvata i Srba s druge strane, govori vrlo izričito protiv pretpostavke da su Hrvati uopšte bili u stanju, imali mogućnosti i kapacitet da samostalno realizuju tako veliki projekat. Oni su se, naime, od nestanka svoje srednjevekovne države 1102. grčevito borili za goli opstanak već i svog narodonosnog predznaka „hrvatski“. Šta više i sama egzistencija dotične države izaziva naučnu skepsu, jer – da li su poznati bilo kada i bilo gde nekakvi vladari, kneževi, kraljevi koji nisu kovali sopstveni novac? I da li je ikada pronađen jedan jedini novčić dotičnih hrvatskih kraljeva?

Nije dakle čudo da 1842. Slavonac Mato Topalović, rimokatolički sveštenik, profesor filozofije i književnik pisao: „Hej! vi visokomudri Horvati, koji nećete ništa da čujete o imenu ilirskom! Kojim pravom možete vi i pomisliti samo, da se naš narod južni, naš jezik, naša literatura imenom horvatskim ovjenča? Kažite mi molim vas, odkad vam se računa glavni vaš grad Zagreb da spada na Horvatsku? Ja u starini samo slavonsko ime tamo nalazim. “Bani totius Slavoniae,” imadiahu oblast od mora jadranskoga tia do Dunava. Gdi je tad Horvatska bila? … A de pokažite vi monetu, ili novac kraljevstva Horvatskog! Vidite ako ćete na to, imamo i mi dokazah za naše ime, i čim nekoji naši nesudjeni rodjaci i krasni prijetelji nastoje toga nas imena lišiti, tim nam to ime naše dražje i milije postaje…“

Ispostavlja se, znači, da je hrvatizacija pokatoličenih Srba prvenstveno sledila austrijskom odnosno austro-ugarskom državnom rezonu u drugoj polovini XIX veka.Omiljena floskula hrvatskih vodećih elita, dakle, da je ovaj razvoj događaja samo „dokaz kulturne nadmoći Hrvata nad Srbima“ nema realnu osnovu tj. iole snagu argumenta, jer njihov doprinos ovom procesu je daleko ispod vatikanskog i austrijskog odnosno austro-ugarskog.

Kakva je bila uloga hrvatskog sveštenstva u svemu tome?

Uloga hrvatskog rimokatoličkog klira, kao jedne vrste „vatikanske pešadije“ na licu mesta ne sme se naravno potceniti, mora se odgovarajuće vrednovati. Potrebno je uzeti u obzir i izuzetno potenciranu, i socijalno-psihološki interesantnu čežnju njihovih vodećih elita – političke, intelektualne i klerikalne – da na bukvalno svaki način usklade stvarnost sa sopstvenom predstavom stvarnosti o „enormnom značaju“ svoje „tisućegodišnje nacije i državnosti“ („wishfull thinking“). Ovu metamorfozu mogao je, dakle, ostvariti samo neko ko je raspolagao enormnom voljom i mogućnostima, logistikom i iskustvom, stručnim i visoko motivisanim kadrom, preobilnim finansijskim sredstvima, milenijumski osvedočenom konsekventnošću pri sleđenju svojim ciljevima i, što je od esencijalne važnosti, bezrezervnom podrškom svetovnih vladara, nadležnih za dotičnu oblast. Od svih tih preduslova, Hrvati su tada posedovali samo želju/volju/motivaciju. Odgovor na gornje pitanje u suštini je vrlo jednostavan, to je samo mogao da bude Vatikan, svakako uz zdušnu pomoć tadašnje austrijske države, koja je do samog svog kraja, svog odlaska u istoriju (kao Austro-Ugarska) bila strogo rimokatolički, izrazito papofilno orijentisana.

BONUS VIDEO:

(Espreso.rs)


Uz Espreso aplikaciju nijedna druga vam neće trebati. Instalirajte i proverite zašto!
Inicijalizacija u toku...

Espreso.rs


Adria media